بقاء اسلام و حفظ شهروندان جامعه

درسی بزرگ از امام حسن (ع)

حجت الاسلام هادی سروش، مدرس حوزه، در یادداشتی با عنوان « بقاء اسلام و حفظ شهروندان جامعه / درسی بزرگ از امام حسن (ع)» که در روزنامه‌ی جمهوری اسلامی منتشر شده، نوشت:

◀️از معضلات بزرگ تاریخ اسلام این که فردی یا جمعی مدعی بقاء اسلام هستند اما در کنکاش دیگری، نتیجه متفاوت به دست می‌آید، و آن “بقاء حرف من”، “بقاء تفکر خاص” و یا “بقاء گروه و جناح خاص” و یا “به رخ کشیدن” و…. این‌ها هیچ کدام بقاء اسلام نیست و به‌خوبی با علائم روشنی می‌توان به این درک رسید.

◀️در مورد امام حسن (ع) در ابتداء قصه، حکایت از آمادگی نبرد سنگین با معاویه و تشویق مؤمنین به نبرد دارد.

در مسجد کوفه به‌صورت علنی فرمود:

“ولولم یبق لبنی امیه الا عجوز درداء لبغت دین الله عوجا.. اگر از بنی امیه پیرزنی زمین گیر هم بماند، همو دین خدا را منحرف می‌کند”!

و سپس با یک لشگر چهارهزار نفری حرکت فرمودند…. و خطبه مفصل هم بین راه خواندند که “مبادا از امر من تعدی کنید” …. (مقاتل الطالبین ۶۳).

ولی معاویه یک به یک سرداران سپاه امام را خرید! به گونه‌ای که در تعبیر تاریخ آمده؛ “فقلب علی الحسن” یعنی آنان رفتند و برعلیه امام مجتبی شدند! (الخرائج ۴۵۷۴/۲).

اینجاست که امام (ع) فرمود: اگریاری داشتم، شبانه روز می‌جنگیدم؛ “لو وجدت انصارا لقاتلته لیلی و نهاری..” (احتجاج ۷۱/۲)

از این به بعد، همّ و غم امام حسن (ع) در جهت “بقاء اسلام “به شکل دیگری رخ می‌نماید.

🔽دانستن یک حقیقت مهم؛

امام در موقعیتی قرار دارد که درمورد جهاد نیت‌ها و تفکرها متفاوت است؛ گروهی بسیار اندک از شیعیان دیده افراطی دارند، که میگفتندباید بایستیم!

ونیز گروهی از خوارج!

و گروه سومی که برای رسیدن به غنائم وارد میدان شدند!

وگروه چهارمی که به خاطر قبیله‌شان و سهمین بودن در قدرت آینده آمدند!

در این شرایط سخت داخلی سپاه امام و آنچه از فریبهای لشگر بنی امیه صورت گرفت، قصه ادامه جنگ، به گونه‌ای دیگری رقم خورد.

طبیعا همه این گروههای چهارگانه بشدت بر علیه امام خواهند شد و اعتراض خواهند کردو به تندی حرف زده و حتی اهانت خواهند کرد!

اینجاست که سخن امام مجتبی یک کلمه است و آن “بقاء اسلام”.

🔽با شواهد ذیل ما به‌خوبی می‌یابیم حرکت امام کاملاً معقول و دین مدارانه و محافظت از خون بی گناهان بوده.

✔️اولاً؛

امام حسن (ع) امضاء خودرا برخاسته از تقوا معرفی نمود؛ “ان اکیس الکیس التقی و ان احمق الحمق الفجور” (بحار ۶۵/۴۴) پس از آنجا که اهلبیت مبرای از فجور هستند، پس انتخابشان عین کیاست است.

✔️ثانیاً؛

خود ایشان در سخنرانی در حضور معاویه فرمود:

معاویه در مورد چیزی دعوا دارد که خوب می‌داند از آن من است، مهم برای من مصلحت امت اسلامی (که از آن تعبیر به بقاء اسلام می‌کنیم)؛”ان معاویه نازعتی علی حق هو لی دونه فنظرت صلاح الامه” (الفتوح ابن اعثم ۲۹۵/۳)

پس امام (ع) طرف مقابل را رسوای تاریخ نمود تا بعدی ادعای حقانیتی برای بنی امیه نکنند.

✔️ثالثاً؛

به اصحاب معترضش فرمود:

من با این انتخاب صلاح شما خواستم رعایت کنم؛ “لکنی اردت بذلک صلاحکم”. پس نه فقط بقاء اسلام، بلکه رهبر و امام معصوم در جامعه اسلامی، مصلحت یک به یک مسلمین را هم در نظر دارد.

✔️رابعاً؛

و در جمله دیگری به معترض دیگری سخن از حفظ “موجودیت شیعیان” دارد و فرمود:

برنامه من برای حفظ شما شیعیان بوده مگرنه دشمن قصد براندازی مکتب تشیع را دارد؛ “انی لم افعل ما فعلت الا ابقاء علیکم” (الفتوح. همان)

و در جمع دیگری با اشاره به حفظ خون شیعه و وحدت آنان دارد:

“لم اردبمارایتم الاحقن دمائکم و اصلاح ذات بینکم…” (الامامه والسیاسه ۱۶۳)

در جمله دیگری امام حسن (ع) فرمود: اگر آنچه انجام دادم در این شرائط راانجام نمی‌دادم یک شیعه روی زمین باقی نمی‌گذاشتند؛ “لولا ما اتیت لما ترک منشیعتنا علی وجه الارض الا قتل” (بحار/ج ۴۴ ص ۱)

و خلاصه وقتی در برابر جمعی از این سنخ، اعتراضات قرار می‌گیرد، با آگاهی تمام می‌فرماید:

خدا می‌داند آنچه من انجام دادم همه‌اش برای شیعیان منفعت است؛ والله للذی عملت لشیعتی خیر مما طلعت علیه الشمس..” (الاحتجاج ۶۷/۲)

◀️خروجی سیره امام مجتبی این است که او؛

نه برای بقاء زعامتش صلح کرد، چون همه چیز به سمت معاویه رفت.

ونه آمد وبخاطر تکیه برحرف اولش که به تحریص بر جهاد با معاویه بود، یا دوری ازاعتراضات دو آتیشه های ماجراجو، برجایگاه ناپایداری، اصرار ورزد.

◀️به تعبیر برخی از بزرگان؛ جهاد امام حسن را نبایدکمتر ازجهاد حضرت حسین دید، چون در دومی شهادت بود و لقاءالله، ولی درسیره امام حسن (ع) باید؛ عُمری ظالمی را دید و خون دل خورد!

◀️پس:

بقاء اسلام فقط به شمشیرنیست گرچه آماده داشتن شمشیر وسلاح ضروری است.

بقاء اسلام به مصالحه ومذاکره هم فقط نیست، گرچه شاید درزمانی همو، ضرورت پیدا کند.

بقاءاسلام؛ به بودنِ مسلمین وادامه خطوط اسلام دراجتماع هاوجامعه های بین المللی ومنطقه ای ومحلی است.

وازهمه مهم‌تر؛”بودن اسلام درقلبهاست”.

انتهای پیام

لینک کوتاه شده: http://www.ensafnews.com/vhfYT
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن