نام‌گذاری مذهبی در عرصه عمومی!

حجت‌الاسلام محمدرضا زائری، فعال فرهنگی اصولگرا در یادداشتی با عنوان “نام‌گذاری مذهبی در عرصه عمومی!” در روزنامه‌ی خراسان نوشت:

در یکی از اپلیکیشنهای مکان یاب نقشه شهر، نشانی بیمارستانی را جستجو می کردم اما نمی یافتم.

بعد از جستجو در اینترنت معلوم شد این بیمارستان که قبلا به نام یکی از پیشوایان دین بوده است اکنون نامی دیگر دارد از قبیل بهرام و شهرام و البته من از این تغییر قدری هم خوشحال شدم، زیرا دیده بودم که نام چاپ شده بر روی پارچه های بیمارستان و کیسه های نایلونی چه طور از سطل های زباله بیمارستانی سر در می آورد!

خدا می داند هر روز چه قدر قبض خودپرداز و کاغذ سربرگ و اقلام چاپی مختلف دیگر در زباله ها می رود و عملا به طور ناخواسته توهین می شود زیرا بسیاری از خیابان ها و کوچه ها به اسامی مقدس و عباراتی از آیات قرآن کریم نامیده شده که شرعا هم بدون وضو نمی توان آن نامها و عبارت ها را لمس کرد، اما در زندگی روزمره شهری و به طور ناخواسته مورد اهانت واقع می شوند.

وقتی یک شهروند در میدان میوه و تره بار گوشت خریده و دست خون آلود فروشنده به قبض پرداخت می خورد یا سبزی فروش دست خاکی و گلی خود را بر پاکت منقوش به نام بازارچه می زند با خود فکر می کنم چه ضرورتی دارد نام قصابی و سبزی فروشی مثلا “والفجر” یا “بقیه الله” باشد؟

جدا از آن که در مورد نام خیابان ها و مراکز عمومی حتى در شکل شفاهی توهین هایی ناخواسته رخ می دهد در همین تداول عامیانه وقتی کسی جنسی را گران می خرد یا کالایی نامرغوب تحویل می گیرد با چه لحنی در باره آن مرکز عمومی سخن خواهد گفت؟ در حالی که اگر نام چنین مرکزی اسامی و کلماتی از طبیعت و وصف های طبیعی باشد توهین و جسارتی صورت نخواهد گرفت.

خوشبختانه اخیرا متولی جدید آستان قدس در باره محصولات خوراکی رضوی این تذکر را داده اند و بالاخره یک نفر پیدا شده که بپرسد چرا باید این همه کاغذ و پوست و پلاستیک کیک و دونات و … با نام مطهر امام هشتم علیه السلام زیر دست و پا برود؟

در ابتدای انقلاب به خاطر فضای پرشور دینی و مذهبی شرایطی پیش آمد که همه چیز را با پسوند اسلامی معرفی می کردند و هم دانشگاه آزاد اسلامی بود و هم مرکز آموزش فیلمسازی وزارت ارشاد، در حالی که شاید هیچ منطق خاصی هم پشت این نام گذاری ها نبود و البته اگر آن روز در فضای جوزده کسی اعتراض می کرد و به ایرادهای کاربردی آن نام ها در عمل و زندگی روزمره اشاره ای می داشت و می گفت این طور اسم نگذارید مورد هجوم واقع می شد و به مخالفت با اسلام و ارزشهای مذهبی متهم می شد، اما اکنون پس از چهل سال وقت طرح این پرسش فرارسیده است که به راستی چه ضرورتی برای نام گذاری های مذهبی در عرصه زندگی عمومی و مشترک همه شهروندان وجود دارد؟

انتهای پیام

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا