چرا ادبیات مطلوب در میان مسوولان کشور اغلب نظامی است؟

امیر ناظمی، عضو هیات علمی مرکز تحقیقات سیاست علمی در توییتر نوشت:

«چرا ادبیات مطلوب در میان مسوولان کشور اغلب نظامی است؟

پرسش دوم:

پیامدهای این ادبیات بر مدل‌های ذهنی خودشان و کل جامعه در ‎#مدیریت_بحران چیست؟

پرسش سوم:

این ادبیات بر کاهش ‎#سرمایه_اجتماعی تا چه اندازه موثر است؟

‏مقایسه میان شعارها

ادبیات نظامی:

‎#کرونا_را_شکست_میدهیم
‎#توهم_کرونا
خط مقدم
مبارزه می‌کنیم
توطئه دشمن
هراس‌افکنی

ادبیات فردگرایانه:

‎#قوی_باش

ادبیات ملی‌گرایانه:

‎#ایران_قوی_باش

ادبیات اجتماعی:

‎#با_همیم
‎#همه_با_هم
‎#هم_سرنوشت
‎#کنار_همیم

البته ادبیات‌های ترکیبی هم هست!

‏به این ترتیب هر بحران فرصتی می‌شود برای تقویت نگاه امنیتی-نظامی بر نگاه‌های بدیل اجتماعی.

از یک سو ترکیب تصمیم‌گیران و بازیگران و هم از سوی دیگر ادبیات رسمی و گفتمان غالب.

در حالی که هر ‎#مدیریت_بحران می‌تواند فرصتی باشد برای ایجاد ‎#سرمایه_اجتماعی و نه منبعی برای هزینه از آن.

‏مدل ذهنی نظامی برای مدیریت بحران است که به جای تشکیل کمیته ‎#مشارکت_اجتماعی به دنبال کمیته ‎#جنگ_روانی است!

به جای اطلاع‌رسانی بر کنترل جامعه تاکید دارد و به جای تمرکز بر خود، به وضعیت سایر کشورها استناد می‌کند.

در این نگاه فضای مجازی به رسمیت شناخته نشده و عامل بحران است!»

انتهاب پیام

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا