«سلول انفرادی نوعی شکنجهٔ روانی است!»

احسان شریعتی در یادداشتی تلگرامی با عنوان «سلول انفرادی نوعی شکنجهٔ روانی است!» نوشت:

«هیچ‌‌کس‌ نمی‌بایست مورد شکنجه‌،
مجازات‌ و رفتارهای‌ ستم‌گرانه، ‌غیرانسانی‌ یا تحقیرآمیز قرار گیرد.»
اعلامیه جهانی حقوق بشر

«شکنجه» چیست؟ هر نوع رفتار ‌خشونت‌آمیز غیرانسانی‌، ستم‌گرانه و تحقیرآمیز، جسمانی یا روانی، اعم از ضرب‌وشتم‌‌وجرح، توهین‌وتهدیدوتحقیر، و بويژه، مصداق سیاسی شکنجه، اقدام عمدی‌ ماموران حکومتی با انگیزه‌ٔ کسب اطلاعات یا اقرار، از طریق فشار، اذیت و آزار بدنی یا تشویش و تألم روانی، بر شخص، تا مطلبي خلاف ميل و اراده‌ٔ باطني‌ خویش بيان كند.

برغم ممنوعیت شکنجه در قانون اساسی (و ۳ ماده در قانون تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده و یک ماده در قانون مجازات اسلامی)، شورای‌ نگهبان با رد دو مصوبهٔ مجلس شورا (در دورهٔ ۶، زیرعنوان «طرح اجرای اصل ۳۸ قانون اساسی در منع شکنجه» و «طرح الحاق دولت جمهورى اسلامى به کنوانسیون منع شکنجه)، تبدیل به قانون و به اجرا گذارده نشده است.

در چنین شرایطی است که این پدیدهٔ شوم در یکی از پیچیده‌ترین شکل‌های روانی آن که انزوا و حبس در سلول انفرادی باشد همچنان (طی چهار دههٔ) پس از انقلاب استمرار یافته است.

در سلول انفرادی، به گواهی و شهادت یکی از روشنفکران قربانی این نوع از «شکنجهٔ سفید» در نظام سابق، دکتر علی شریعتی، شخص با قطع کلیهٔ روابط و مناسبات با نزدیکان و دوستان، به‌تدریج دچار تضعیف حافظه و هول از محو شدن هویت می‌شود و آن‌گاه تنها راه نجات و خلاصی خود را از امحاء و مرگ روانی تسلیم شدن به مطالبات زندانبانان و بازجویان می‌یابد.

از این‌رو، امتداد این نوع از حبس و حصرها و استمرار این سنّت و پدیده‌ٔ ضدانسانی و ضددینی (خفت‌بارنمودن «شایستگی ذاتی» یا «کرامت» انسانی) در نظام‌های تاکنونی کشور یکی از بارزترین مصادیق شکنجه در مقام ناقض مسلّم حقوق بشر و شهروند است.

انتهای پیام

دیباچه

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا