کار سخت وزیر جدید علوم

عباس خلجی درخصوص وزارت علوم در دولت دوازدهم در «اعتدال» نوشت: رییس جمهور منتخب ملت ایران پس از پشت سر نهادن دو مراسم مهم تنفیذ و تحلیف، فهرست وزاری پیشنهادی خویش را به مجلس شورای اسلامی معرفی کرد. اما متاسفانه جای یک وزیر در این فهرست خالی بود: وزیر علوم، تحقیقات و فناوری!

اما چرا روحانی نتوانسته است از میان گزینه های شایسته موجود و اساتید برجسته دانشگاهی فرد مناسبی را برای تصدی این وزارتخانه مهم مجاب و همراه با فهرست سایر وزرا معرفی نماید؟ پاسخ این پرسش را باید در حساسیت های سیاسی کنونی وزارت علوم از سویی و اولویت های نظام آموزش عالی کشور از سوی دیگر جست و جو کرد. حساسیت ها و اولویت هایی که کمتر شخصیت سیاسی و مدیر علمی و آموزشی کشور آمادگی لازم و توان کافی برای مواجهه با آنها را دارد. یکی از مهمترین نیازهایی که نظام آموزشی به طور کلی و نظام آموزش عالی کشور به طور خاص با آن رو به رو است، رشد علمی و تحول علوم انسانی همگام با تحولات جهانی می باشد.

در این راستا، سال های مدیدی است که طرح تحول علوم انسانی به منظور تمهید روزآمدی، کارآمدی، کاربردی سازی، بومی سازی، و اسلامی سازی علوم انسانی پیگیری می شود. اما شوربختانه در سایه دخالت روزافزون نیروهای سیاسی غیرمسئول و نهادهای غیر تخصصی و افرادی که فاقد صلاحیت علمی لازم هستند، این طرح نه تنها ره به جایی نبرده است؛ بلکه علوم انسانی مسیر قهقرایی را پیموده است.

بنابراین، نیازها و اولویت های کنونی نظام آموزش عالی کشور به گونه ای است که معرفی وزیری دانشمند، فرهیخته، توانا، کارآمد و به طور کلی فردی شایسته و تلاش گری که از موانع و مشکلات پیش رو نهراسد و با سینه ای ستبر به استقبال خطر رود و دخالت و کارشکنی اقتدارگرایان فرهنگی را نادیده بگیرد، انتظاری آرمان گرایانه است و البته با واقعیات سیاسی جامعه و روابط قدرت حاکم بر نظام آموزش عالی کشور سازگار نیست.

بررسی و تبیین بخش از اولویت های نظام آموزش عالی و برنامه کاری وزیر آینده علوم، تحقیقات و فناوری به خوبی این فرضیه را تایید می کند.

۱. توسعه پایدار و هدفمند نظام آموزش عالی کشور از طریق کیفی سازی و ارتقای کیفیت و اثربخشی آموزش و پژوهش در دانشگاه های کشور

۲. تقویت رویکرد پژوهش محوری در نظام آموزش عالی برای پاسخگویی به نیازهای روزافزون کشور

۳. تاسیس معاونت ویژه علوم انسانی در وزارت علوم و تصویب و تخصیص بودجه اختصاصی برای بهبود وضعیت و ارتقای علوم انسانی

۴. ساماندهی اعضای هیات علمی در دانشگاه های گوناگون و ارتقای کیفیت علمی و آموزشی و پژوهشی و مستشاری آنان

۵. تلاش برای افزایش رتبه علمی و جایگاه جهانی دانشگاه های کشور در چارچوب سند چشم انداز و سایر اسناد بالادستی

۶. ارتقای سطح منطقه ای و جهانی نظام آموزش عالی کشور به نحوی که ایران بتواند نیمی از ظرفیت دانشگاهی خویش را به دانشجویان و متقاضیان کشورهای همسایه و مسلمان و … اختصاص دهد.

۷. مهار روند توسعه کمی نظام آموزش عالی کشور و کاهش تعداد مراکز و دوره های روزانه و شبانه (دولتی، نیمه دولتی، فرادولتی و آزاد و خصوصی و غیرانتفاعی و …)

۸. تصمیم گیری فوری، شجاعانه و دردناک درباره انحلال و ادغام دانشگاه ها و دوره هایی که فاقد کارآیی لازم و استقبال کافی هستند. با توجه به اثربخشی اندک آنها و خالی بودن بیش از نیمی از ظرفیت آموزشی کشور

۹. توجه ویژه به طراحی و اجرای گرایش های میان رشته ای مطابق آخرین استانداردهای جهانی و با توجه به نیازهای بومی و ملی

۱۰. ساماندهی وضعیت دانشگاه های ضعیف دولتی، آزاد، پیام نور، علمی و کاربردی و غیرانتفاعی که در شرایط سیاسی و در چارچوب رقابت های سیاسی و سیاست های اقتضائی تاسیس یافته و به طور بی رویه گسترش یافته اند.

۱۱. جلوگیری از توسعه بی رویه دانشگاه های سازمانی که محملی برای تجارت و ثروت اندوزی و مدرک گرایی و صدور مدارک علمی بی ارزش شده اند.

۱۲. هدف نظام آموزشی کشور به سوی توسعه دوره های آموزشی کارآفرینی معطوف و به اشتغال آفرینی در کشور کمک گردد.

۱۳. با توجه به توسعه گفتمان فناوری اطلاعاتی و تجارت الکترونیک در جهان نظام آموزشی کشور به سوی توسعه دوره های نوین فناوری اطلاعات جهت گیری و به توسعه جامعه الکترونیک کمک گردد.

شاید بندهای دیگری نیز بتوان بر این فهرست افزود. اما سختی کار وزیر آینده از همین اولویت های کاری قابل درک است.

انتهای پیام

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا