Ads

0 کد خبر:82079

دعوای رسانه‌ای تسنیم و «دولت ضعیفه»

img

خبرگزاری تسنیم روز ۱۷ مهر مطلبی با تیتر «جنجالهای خطرناک آقای کارگردان و دودی که به چشم اهالی تئاتر می‌رود» درباره‌ی کارگردان و نمایش «دولت ضعیفه» منتشر کرد که همراه با طرح اتهاماتی بود.

به گزارش انصاف نیوز، خبرگزاری تسنیم یک روز پس از آن پاسخ روبط عمومی این تئاتر را به همراه این ادعا منتشر کرد که در جوابیه ادعاهایی مطرح شده سندی ارائه نشده است.

متن مطلب تسنیم و جوابیه گروه تئاتر روابط عمومی گروه نمایش تجربه نو عینا در پی می‌آید:


جنجالهای خطرناک آقای کارگردان و دودی که به چشم اهالی تئاتر می‌رود

«اصغر خلیلی با آغاز هر نمایش خود فضای متشنجی فراهم می‌کند تا شاید کارش در میان جماعتی دیده شود. رفتارهای او شاید به فروش ناقابلی دست یابد؛ اما انتشار ویدئو اخیر از تمرینش می‌تواند آتشی بر بستر آرام تئاتر کنونی ایران باشد.

احسان زیورعالم، تسنیم:

آشنایی من با اصغر خلیلی به روزهای اجرای اولیور تویست در تالار حافظ بازمی‌گردد. نمایش را دیده بودم و با توجه به حضور بازیگران جوان که عموماً از دانشجویان تئاتر و دوستان من بودند، تصمیم به تهیه یک مصاحبه با اصغر خلیلی گرفتم. حدود یک ساعت در محوطه باز تالار حافظ با خلیلی به گپ و گفت نشستیم و جز آنکه قصد دارند نمایش مرا توقیف کنند یا آنکه به اتاق گریم ریخته‌اند و وسایل ما را برمی‌دارند و الی آخر، چیزی از دهان ایشان نشنیدیم. هر چه با خودم اندیشیدم که چرا باید برای مثال گروهی موسوم به فشار با اصغر خلیلی که در معادلات فرهنگی و اندیشه‌ای کشور جایگاهی ندارد، حمله کنند پاسخی نیافتم. همان روز فایل صوتی را پاک کردم و قید مصاحبه را زدم. اگرچه اصغر خلیلی در دیگر مصاحبه‌ها کم از این جملات نداشت.

حتی به یاد دارم در آن شبی که پای نمایش «اولیورتویست» نشستم، او با معرفی سفیر وقت ژاپن از حضور نمایشش در یک جشنواره ژاپنی گفت. این مسئله هیچ‌گاه عملی نشد. حرف‌های اصغر خلیلی همان شب هم با هیاهو و گرد و خاک همراه بود. ملت بی‌خبر از همه جا در جو سیاست‌زده سخنان او با شوق و ذوق دست می‌زدند و بازیگران جوانش آرزوی ژاپن در سر می‌پروراندند. نمایش هیچگاه به ژاپن نرفت و اصغر خلیلی برای دو سال نمایشی روی صحنه نبرد.

تابستان سال پیش این کارگردان پرهیاهو نمایش «راپورت‌های شبانه دکتر مصدق» را در تالار وحدت روی صحنه می‌برد. نمایش با فروش مناسبی روبه‌رو نیست. روزهای نخستینش وحدت عظیم، خالی از مخاطب چراغش روشن می‌شود. هیجانات کارگردان گل می‌کند. می‌گوید رئیس دولت اصلاحات قصد داشته به وحدت بیاید و نمایش او را ببیند و مانع شده‌اند. بعدها از روابط عمومی جویا می‌شوم می‌فهمم حقیقت ندارد. در دورانی که عموم هیئت دولت پای نمایش علی رفیعی نشست، رئیس دولت اصلاحات به وحدت نرفت و اصلاً این رئیس دولت اصلاحات در آن بازه زمانی پای کدامین تئاتر نشسته بود که پای نمایش اصغر خلیلی بنشیند.

بعد از گروه فشارها و ضرب و شتم و تهدید و ارعاب و صدمه زدن به خودرویش گفت. باز پیگیر می‌شوم و می‌فهمم حقیقت ندارد. او اما هیچ‌وقت نمی‌گوید تهیه‌کننده اثر پول بازیگران خُرد نمایش را نمی‌دهد. نمی‌گوید برخی عوامل نمایش هنوز طلبکارند و گویا پرونده شکایتشان در خانه تئاتر فعال است.

اصغر خلیلی زمستان ۹۵ نیز به سنگلج می‌رود و با وجود آنکه سالن قدیمی تهران ظرفیت‌های هیاهوهای زرد را می‌گیرد و ضدجریان است؛ اما داستان اصغر خلیلی چند روز پیش آغاز می‌شود. مرد شانتاژگر تئاتر ایران با انتشار فیلمی از تمرین خود مدعی می‌شود قرار است برای اولین بار پس از انقلاب روی صحنه باله اجرا کند. این گفته و فیلم موجب فضاسازی برخی رسانه‌ها می‌شود. در برخی کانال‌ها و فضاهای مجازی علیه‌ او صحبت‌ها می‌شود و توأمان استنباط می‌شود که فضای تئاتر مسموم و آلوده است.

از گفته و رفتار خلیلی دو وجه قابل تأمل دارد. اول اینکه این نخستین باله در ایران پساانقلاب نیست. بارها در نمایش‌های مستقل دانشجویی یا کارهای پرفورمنس‌آرت از باله استفاده شده است. در نمایش‌های زنانه فرزانه کابلی نیز از باله استفاده شده است. در کارهای فیزیکال عاطفه تهرانی نیز باله دیده می‌شود. کما اینکه در تئاتر ایران بالرین‌های مرد همواره فعال بوده‌اند.

وجه دوم ماجرا آن است که نمایش خلیلی هنوز مجوز اجرا نگرفته است. پرس‌وجوهای نگارنده نشان می‌دهد خلیلی تا عصر روز یکشنبه موفق به اخذ مجوز نشده است. گویا اصلاً در نمایش او باله‌ای هم وجود ندارد. در تماس با تماشاخانه ایرانشهر متوجه می‌شویم گروه نمایش خلیلی با عنوان «دولت ضعیفه» مدعی می‌شود شفاهاً موافقت برای مجوز را گرفته است. بلیت‌فروشی آن در تیوال باز می‌شود. مگر می‌شود شفاهاً مجوز گرفت؟ مگر مجوز ساعات پایانی شب ممکن است؟ ساعت اداری نهایتاً پنج است و لاغیر و نگارنده پس از ساعت مذکور در جستجوی مجوز کار بوده است.

حال این پرسش مطرح می‌شود چرا تماشاخانه ایرانشهر و شخص حسین پارسایی با اصغر خلیلی برخورد نمی‌کند؟ اگر نمایش خلیلی مجوز ندارد چگونه موفق به فروش بلیت در تیوال شده است؟ چرا با رفتاری که می‌تواند آرامش هنری تئاتر ایران را برهم‌زند برخورد نمی‌شود؟ چرا پس از رفتارهای چند باره اصغر خلیلی که ضررش بیشتر از منفعت است برخورد نمی‌شود؟ چرا رفتاری که بوی کاسب‌کاری و جلب توجه مخاطب به ضرب و زور هیاهوست، عملی صورت نمی‌گیرد؟ چرا هیچگاه بابت ادعاهای این کارگردان حرکتی نمی‌شود؟ چرا ایرانشهر فرصت سوخته کارگردانی را به خلیلی می‌دهد؟ چرا باید در کمتر از یک سال سه فرصت دولتی برای اصغر خلیلی گشوده شود؟

محمد رحمانیان پیشتر گفته بود در دولت حسن روحانی هیچگاه نمایش توقیف نشده است و حرف دروغی نیست؛ اما شاید بهتر باشد نمایش اصغر خلیلی پیش از رسیدن به مرحله توقیف ترمزش کشیده شود و این مهم به شکل رسمی اعلام شود تا مبادا آتش آن به چشم تمامی جامعه تئاتری رود. جامعه‌ای که پس از دهه‌ها کشمکش بر سر باید و نبایدها، امروز وضعیتی باثبات با مخاطب قابل‌تأمل دارد. مخاطبی که می‌تواند بدون رفتارهای مشابه خلیلی به پای نمایش‌ها بنشیند.»


واکنش روابط عمومی گروه نمایش تجربه نو به یک گزارش

«در پی انتشار یادداشتی با عنوان «جنجالهای خطرناک آقای کارگردان و دودی که به چشم اهالی تئاتر می‌رود» در تاریخ ۱۷ مهر در خبرگزاری وزین تسنیم توضیحات زیر جهت تنویر افکار عمومی ارسال می‌گردد و انتظار می‌رود برابر قانون ۲۳ مطبوعات نسبت به انتشار آن در همان شرایط اقدام لازم به عمل آید.

نگارنده محترم در خصوص واقعیت ورود عده‌ای به اتاق گریم نمایش الیورتویست و آسیب رساندن به خودروی تهیه‌کننده نمایش راپورتهای دکتر مصدق از سر ناآگاهی و بی‌اطلاعی ایجاد شبهه نموده و آن را نوعی شانتاژ خبری اعلام نموده است در حالی که‌ ای کاش ایشان قبل از نگارش این یادداشت با کارگردان نمایش در خصوص واقعیت چنین اتفاقاتی تماس می‌گرفت تا اسناد و مدارک و صورت جلسه اتفاقات با دستگاه انتظامی و نماینده شورای نظارت به رویت ایشان می‌رسید و چنین حق را باطل جلوه نمی‌داد.

نگارنده به این مقدار از قلب واقعیت اکتفا نکرده و پای رئیس دولت اصلاحات را نیز به میان کشیده است . کمترین کار یک خبرنگار صادق این است که با مطالعه بنویسد لذا نگارنده را به پرسش خبرنگاران و پاسخ جناب آقای جعفری دولت‌آبادی در هشتمین نشست دادستانی تهران بر علل عدم حضور رئیس دولت اطلاحات برای نمایش راپورتهای شبانه دکتر مصدق ارجاع می‌دهم و نگارنده را به تقوا در نگارش و صداقت با مخاطب دعوت می‌کنیم.

در خصوص ادعای نگارنده مبنی بر عدم واقعیت دعوت از نمایش الیورتویست برای اجرا در ژاپن با اعلام اینکه اعتبار دعوت نامه کماکان به قوت خود باقی است، این آمادگی را داریم که چناچه نگارنده هزینه‌های این سفر را تقبل نماید به عنوان تهیه‌کننده ایشان را معرفی و شاید به صورت درست و حرفه‌ای بستری ایجاد شود (نه از طریق اتهام‌زنی)؛ بلکه از طریق عرصه پاک و منزه هنر این یادداشت‌نویس جویای نام کمی بیشتر دیده شود.

ضمن قدر نهادن به دغدغه‌های نگارنده در وصول یا عدم وصول مطالبات عوامل نمایش راپورتهای شبانه دکتر مصدق از سوی تهیه کننده نمایش، پاسخ ادعاهای نگارنده را بر اساس اصول حرفه‌ای به عهده تهیه کننده نمایش راپورتهای شبانه دکتر مصدق می‌گذارم.

در پایان لازم به ذکر است وقتی نمایش راپورتهای شبانه دکتر مصدق برای اخذ مجوز توسط شورای عالی خواند می شود و چند بار بازبینی می دهد و موضوع تا تغییر نام نمایش، حذف بخشهای از نمایش و اتفاقات متعدد دیگر پیش می‌رود، آیا این شانتاژبازی است ؟ بهتر است بدانید اگر حمایت‌های همه جانبه جناب آقای شفیعی مدیرکل محترم مرکز هنرهای نمایشی و درایت جناب آقای علی عابدی مدیر محترم تماشاخانه سنگلج نبود هرگز نمایش میراث نوشته استاد بهرام بیضایی به روی صحنه نمی‌رفت؛ زیرا ۴ ماه به دنبال مجوز اجرا بودیم و هیچ نگفتیم و در سکوت کارها را پیش بردیم این هم از منظر نگارنده شانتاژبازی است !

 شما نمی‌خواهد برای جناب آقای حسین پارسایی احساس نگرانی کنید و نسخه بپیچید ایشان هنرمند و مدیر شجاع و جسوری هستند که در هیاهوی انتخابات دولت دوازدهم همراه رئیس جمهور محترم و کاروان هنرمندان وارد شهر مقدس مشهد الرضا شد و همصدا با میلیونها ایرانی فریاد دوباره ایران_دولت تدبیر و امید را سر داد، شما بهتر است به جای نگرانی برای نرفتن دود به چشم اهالی تئاتر، آتش بیار معرکه نشوید و پیشنهاد می‌کنم امروز بروید سایت تیوال و بلیت نمایش دولتِ ضعیفه را بخرید تا بفهمید چقدر حال روزنامه‌نگار و میرزا بنویس نمایش دولتِ ضعیفه خراب است. »


پی نوشت های تسنیم بر جوابیه روابط عمومی گروه نمایش تجربه نو

 

البته روابط عمومی محترم گروه تجربه نو، علی‌رغم توصیه به مستند نگاری خود هیچ سندی مبنی بر آن‌چه ادعا کرده،‌ ارائه نداده است. در این باره گفتنی است:

۱- طرح مسئله‌ای قابل تامل مبنی بر هزینه‌کرد نویسنده گزارش مذکور برای سفر به ژاپن یک مغالطه جدی است. آن‌گونه که اصحاب هنر آگاهی دارند، هر نمایشی در زمان اجرا صاحب تهیه‌کننده‌ای است. همچنان که پس از اجرای نمایش در حضور سفیر ژاپن ادعای سفر احتمالی گروه به این کشور مطرح شد!

۲- در گزارش مذکور، هیچ اشاره‌‌ای به شخص نویسنده اثر، بهرام بیضایی، نشده است.

۳- در نهایت باید گفت نویسنده مطلب مذکور شخص جویای نام نیست و البته عدم‌شناخت نویسنده جوابیه نیز دال بر فقدان شهرت و مشروعیت یک شخص نخواهد بود.

انتهای پیام

 

Ads

مطالب مرتبط

ارسال دیدگاه

Top